July 19, 2010

प्रेम इतके अवघड का असत

प्रेम इतके अवघड का असत
समजायला आणि उमजायला
इतकं जड जड का असत

असं काय असते त्यात कि
तिला पाहताच मनामध्ये
विचारांच काहूर माजत

चार दोन भेटीमध्येच
तिच्या आणि आपल्या
आयुष्याचा स्वप्न रंगवल जातं

मग पुन्हा फक्त डोळ्या
डोळ्यानीच बोलणं होता
मना-मानतच सारं जुळून जातं

एके दिवशी आपली जागा
दुसरच कोणीतरी घेता
आणि प्रेम सारं हृदयातच विरून जातं

म्हणूनच प्रेम हे अवघड असत
झालं तर सोप असत आणि
ठरवून केलं तर अवघड असत

...................अविरत
१९/०७/२०१०
१०:४८ pm

July 12, 2010

मी तूझा कोण आहे?

सगळीच नाती जगाच्या
नजरेतून पहायची नसतात
मग त्यात आपलं असं
काहीच उरत नाही

तुझं नी माझं नातं
ही असंच आहे
स्नेहाच्या नाजूक
धाग्यात गुंफ़लेलं

या नात्याला तू
नावात गुंतवू नकोस
कारण इथंवरच
नाती संपत नसतात

मी तूझा कोण आहे?
या प्रश्नाला जरी
उत्तर नसलं तरी
तू माझी आहेस
इतकंच पुरेसं नाही का?

July 9, 2010

कधीतरी वाटतं यार,

कधातरी वाटते यार
या खांद्यावर डोके
ठेवून कोणीतरी रडावं
कॉलेज संपल्यावर पण
कोणीतरी आपल्यासाठी थांबावं

ज्या स्वप्नांमधे माझ्या
साऱ्या रात्री जागतात
त्याच स्वप्नात हरवून
तिला देखील जगावंसं वाटावं

माझे असू पुसून तिने
आमच्या सुखात हसावं
कधीतरी वाटतं यार,
आपलंही कुणीतरी असावं!

छोट्या छोट्या गोष्टींमधे
खोटं खोटं चिडावं पण,
भेटीनंतर निघते म्हणताना
तिचं पाऊल अडावं


July 8, 2010

स्पर्श

तुझ्यासाठी पाऊस पडतो
हा होऊनी बेभान
स्पर्श करतो तुला
वारा हरवूनी भान

ओघळणारे थेंब गालावरती
प्रयत्न् करती थांबण्याचा
अस्तित्व विसरुनी स्वताचे
प्रयतन करती मोती बनण्याचा

मलाही वारा होऊनी तुला
स्पर्श करावा असं वाटतं
थेंब बनुनी पावसाचा
तुझ्या गालावरती थांबावसं वाटत

..............अविरत
08/07/2010
11:30pm

June 25, 2010

माझे आयुष्य

आयुष्याचा अर्थ काही अजूनपर्यंत उमगला नाही
शाळेत असताना अभ्यास काही कळला नाही
सरांच्या शिव्या खावून शाळा सारी संपून गेली
लहानपणाची मजा सारी तिकडेच निघून गेली

शाळेनंतर कॉलेजचे रंगारंग जीवन सुरु झालं
पोरी पाहण्यामधेच सगळे वर्ष निघून गेलं
खूप मोठे कोणीतरी व्हावे असे नुसते वाटत राहिले
ते राहिले बाजूला पण जे आहे तेच टिकवणे अवघड झाले

नोकरी साठी मग कॅम्पस देणे आले
पण मार्क कमी म्हणून त्यांनी पण हाकलून दिले
आमचे सारे मित्र select झाले
पण आम्ही मात्र fail झालो

तेव्हा आयुष्याचे एक गुपित कळले
कोणी कोणाच नसतं आणि स्वताचे
आयुष्य स्वतालाच जगायचं असतं

................अविरत
२५/०६/२०१०
११:४० pm

June 24, 2010

धारावी झोपडपट्टी   

सहजच कामानिमित मुंबईला जाणे झाले,तसे मुंबई माझ्यासाठी काही नवी नाही अनेक वेळा जाणे-येणे होत असते पण या वेळेस पहिल्यांदाच मुंबईला पावसाळ्यात जाणे झाले. आज पर्यंत जे काही ऐकले होते किंवा टि.व्ही . वर पाहिले होते ते एकदम प्रत्येक्ष पाहिला मिळाले. वरून पडणारा पाऊस ,रस्त्यावरून वाहणारे पाणी ,वाहनांच्या रांगा आणि त्यातून वाट काडणारी मुंबईकर मंडळी.
त्याच वेळेस धारावी च्या काही झोपड्यामध्ये जाणे झाले आशिया खंडातील सर्वात मोठी झोपडपट्टी असा जिचा नावलौकिक आहे चित्रपटात पाहिलीली, पेपर मध्ये वाचलीली धारावी झोपडपट्टी आज इतकी जवळून पाहत होतो. पाऊस पडताच साऱ्या जगाला आनंद होतो, पाऊसात फिरयाला जाण्याचे प्लान आखले जातात, प्रेम गीते सुचतात हा आज पर्यंतचा माझा अनुभव होता. पण इकडे परिस्तिथी जरा वेगळीच होती........
पाउस पडायला लागला की यांचे मन चिंताक्रांत होते,घरात येणाऱ्या पाण्याला कसे अड़ावयाचे याचे प्लानिंग सुरु होते,जमवलेला संसार कुठे ठेवायचा याने विचारांचे काहुर माजते,जेवणाची चुल देखिल बंद होते आणि जो पाउस जगाच्या डोळ्यात आनंद आणतो तोच यांच्या डोळ्यात मात्र पानी आणतो. सारया जगाची घाण वाहून नेणाऱ्या गटारीचे पानी घरात आल्यावर सुधा धीर खचू न देता तसल्या घाणित सुधा  रात्र काड़ाने म्हणजे खरच दिव्य म्हणावे लागेल. फास्ट ट्रैक वर धावणारी जिंदगी मात्र इकडे आली कि स्लो ट्रैक वर येते. तरी पण इथली लोके कोठल्याही प्रकारची तक्रार न करता जीवनाकडे एक वेगळ्याच नजरेने बघतात हे लक्षात आले तिकडे एका बरोबर बोलने झाले त्यावेळेस तो म्हणाला कि 
"सहाब कटिंग पिते समय अर्धा ग्लास खाली हे  ये हम कभी नहीं सोचते, 
जो भरा हे उतना हि आपणा हे " 
या विचाराने मला आयुष्याचे  एक सूत्रच दिले आणि मग मुंबई ची कहाणी समजली इथला प्रत्येक माणूस याच सूत्रावर जगतो आणि म्हणून तो कोणत्या पण संकटाला सामोरे जायला तयार असतो.

June 23, 2010

पाऊस वयातला

पाऊस लहानपणीच
मनसोक्त भिजण्याचा
शाळेला दांडी मारण्याचा
होडी करुन सोडण्याचा
आईचा धपाटा खाण्याचा

पाऊस तरुणाईतला
गाडीवर तिला घेवून फिरण्याचा
तिच्याबरोबर चिंब भिजण्याचा
एकाच ग्लासात गरम चहा पिण्याचा

पाऊस चाळीसीतला
हातात पुस्तक धरून
जुनी गीते ऐकण्याचा
बायकोच्या हातची भजी खात
जुन्या आठवणीला उजाळा देण्याचा

पाऊस म्हातारपणीचा
आराम खुर्चीवर बसून
स्वेटरची उब सोसण्याचा
आणि आभाळा कडे पाहताच
यमाची आठवण करून देणारा .....

...............अविरत
२३/०६/२०१०
११:५८ pm


शाळा

त्या दिवशी मला कळले कि शाळेची मजा कशात आहे ते इथे वर्ग आहेत,बाके आहेत,पोरे-पोरी आहेत, सर आहेत,बाई आहेत गणित,भूगोल आणि अगदी नागरिकशास्त्र सुध...